5 oorzaken die vaak over het hoofd worden gezien
Je weet misschien heel goed wat er van je verwacht wordt. Maar als iemand vraagt: ‘Wat wil jij eigenlijk?’ weet je het ineens niet. Hoe kan dat?
Misschien herken je het.
Je weet wat er moet gebeuren.
Je weet wat anderen van je nodig hebben.
Je weet waar je verantwoordelijk voor bent.
Je werkt, zorgt, regelt, helpt en gaat door.
Maar wanneer je jezelf de vraag stelt:
Wat wil ík eigenlijk?
komt er geen duidelijk antwoord.
Misschien weet je het gewoon even niet.
Of misschien merk je dat je vooral goed weet wat je niet meer wilt.
Niet altijd druk zijn.
Niet steeds beschikbaar hoeven zijn.
Niet overal rekening mee hoeven houden.
Niet voortdurend het gevoel hebben dat je achter de feiten aanloopt.
Maar wat je dan wél wilt?
Dat is een stuk lastiger. En dat kan behoorlijk verwarrend zijn. Want hoe kan het dat je zo goed weet wat er allemaal moet gebeuren, maar niet meer goed weet wat jij zelf wilt?
Daar kunnen verschillende redenen voor zijn.
1. Je bent gewend geraakt aan doorgaan
Het dagelijks leven vraagt veel van je.
Werk, gezin, relaties, afspraken, huishouden, verantwoordelijkheden en alles wat tussendoor nog geregeld moet worden.
Wanneer er veel op je afkomt, is het logisch dat je aandacht vooral gericht is op wat er moet gebeuren.
Je staat op en begint.
Je doet wat nodig is.
Je lost dingen op.
Je helpt anderen.
Je maakt af waar je aan begonnen bent.
En als er aan het einde van de dag nog tijd over is, komt misschien pas de vraag:
Wat heb ík eigenlijk nodig?
Maar vaak is er dan weinig energie meer over. Wanneer dit lange tijd zo gaat, kan het steeds normaler worden om vooral te functioneren. Je hoeft daar niet bewust voor te kiezen. Je kunt er langzaam in terechtkomen. En op een gegeven moment merk je misschien dat je eigenlijk niet meer zo goed weet waar jij zelf behoefte aan hebt.
2. Je bent heel goed geworden in rekening houden met anderen
Misschien ben je iemand die makkelijk aanvoelt wat anderen nodig hebben.
Je ziet dat iemand hulp kan gebruiken.
Je merkt wanneer iemand niet lekker in zijn vel zit.
Je denkt vooruit.
Je probeert rekening te houden met de mensen om je heen.
Dat kan een mooie eigenschap zijn. Maar er zit ook een andere kant aan.
Als je voortdurend eerst kijkt naar wat een ander nodig heeft, kan het gebeuren dat je eigen behoeften steeds later aan de beurt komen.
Je denkt bijvoorbeeld:
“Wat zou voor haar fijn zijn?”
“Wat heeft mijn gezin nodig?”
“Mijn collega kan dit waarschijnlijk beter gebruiken dan ik.”
“Ik wil geen gedoe veroorzaken.”
“Laat mij het maar doen.”
Daar is op zichzelf niets mis mee. Het wordt pas lastig wanneer je jezelf daarbij steeds minder meeneemt. Dan kan rekening houden met anderen langzaam veranderen in jezelf aanpassen.
En wanneer je dat jarenlang doet, kan het best moeilijk worden om nog te voelen:
Wat vind ík eigenlijk belangrijk?
Ook ik heb mezelf hierin herkend
Dit verhaal is voor mij niet alleen iets wat ik bij anderen herken. Ik heb hier zelf ook lange tijd in gezeten.
Ik was iemand die zich sterk aanpaste aan anderen. Ik keek veel om me heen om te zien wat anderen deden en probeerde daar mijn weg in te vinden. Ik wilde niet te veel opvallen, niet tot last zijn en vooral doen wat er van mij werd verwacht.
Jarenlang ging dat eigenlijk zo door.
Aan de buitenkant deed ik wat ik dacht dat goed was. Maar ondertussen raakte ik steeds verder verwijderd van mezelf. Op een gegeven moment wist ik eigenlijk niet meer zo goed wie ik was, wat ik zelf wilde of wat ik leuk vond.
En daarbij kwam ook de gedachte:
“Dat gaat mij toch nooit lukken.”
Het leven voelde daardoor vaak best zwaar.
Pas toen ik mezelf de ruimte ging geven om te ontdekken wat mij energie gaf, tijd aan mezelf ging besteden en weer dingen ging doen die ik leuk vond, begon er iets te veranderen.
Ik ontdekte mezelf opnieuw.
Wat vind ik eigenlijk leuk?
Waar krijg ik energie van?
Waar word ik gelukkig van?
Wat past bij mij?
Hoe meer ik mezelf leerde kennen en mezelf die ruimte gaf, hoe meer ik merkte dat ik niet iemand anders hoefde te worden.
Ik mocht gewoon steeds meer mezelf zijn.
En dat verschil merk ik nog iedere dag.
Nu kan ik veel meer genieten van het leven. Ik weet beter waar ik gelukkig van word en wat bij mij past. En misschien wel het belangrijkste: ik kan steeds beter keuzes maken die ook goed zijn voor míj.
Niet omdat ik nooit meer rekening houd met anderen, maar omdat ik mezelf daarin niet meer vergeet.
3. Wat jij nodig hebt, voelt vaak minder dringend
Als iemand anders iets van je nodig heeft, is het vaak meteen duidelijk wat je kunt doen.
Er moet iets geregeld worden.
Iemand wacht op je.
Een afspraak staat gepland.
Een taak moet af.
Je eigen behoefte aan rust, ontspanning, ruimte of tijd voor jezelf heeft meestal geen deadline.
Je kunt jezelf gemakkelijk vertellen:
“Dat komt later wel.”
Nog even dit doen.
Eerst dat regelen.
Morgen heb ik misschien meer tijd.
Maar daarna komt er weer iets.
En nog iets.
En nog iets.
Daardoor kunnen je eigen behoeften steeds verder naar de achtergrond verdwijnen. Dat betekent niet dat je geen behoefte hebt aan rust, plezier of tijd voor jezelf. Het kan simpelweg betekenen dat je jouw eigen behoeften heel lang hebt behandeld alsof ze minder belangrijk of minder dringend zijn.
En wanneer je steeds opnieuw over je eigen behoeften heen gaat, kan het contact ermee minder duidelijk worden. Je merkt niet meer zo goed dat je iets nodig hebt. Of je merkt het pas wanneer je al heel ver over je eigen grens heen bent gegaan.
4. Je leeft misschien meer vanuit verwachtingen dan vanuit jezelf
We krijgen allemaal ideeën mee over hoe je je hoort te gedragen.
Je hoort behulpzaam te zijn.
Je hoort je verantwoordelijkheid te nemen.
Je hoort sterk te zijn.
Je hoort je werk goed te doen.
Je hoort rekening te houden met anderen.
Je hoort niet zomaar iemand teleur te stellen.
Veel van deze overtuigingen kunnen juist heel waardevol zijn. Maar soms worden ze zo vanzelfsprekend dat je niet meer stilstaat bij de vraag of ze nog bij jou passen. Dan wordt “Ik moet…” bijna automatisch.
En misschien merk je niet eens meer dat je een keuze maakt. Je doet het gewoon.
Dat kan bijvoorbeeld betekenen dat je een bepaalde baan houdt omdat je vindt dat je niet zomaar kunt stoppen.
Of dat je altijd beschikbaar bent omdat je vindt dat anderen op je moeten kunnen rekenen.
Of dat je nauwelijks ruimte inneemt omdat je geleerd hebt dat je vooral niet lastig moet zijn.
Op zulke momenten kan het verschil tussen wat jij wilt en wat jij denkt dat je moet doen steeds kleiner lijken.
Terwijl het eigenlijk twee verschillende dingen zijn.
5. Je bent jezelf misschien niet kwijt, maar je bent jezelf minder gaan horen
Dit vind ik een belangrijke nuance.
Wanneer iemand zegt:
“Ik weet niet meer wat ik wil.”
betekent dat niet automatisch dat diegene geen wensen, dromen of behoeften meer heeft.
Het kan ook betekenen dat er lange tijd weinig ruimte is geweest om ernaar te luisteren.
Misschien weet je diep vanbinnen best dat je behoefte hebt aan meer rust. Of dat je iets mist.
Of dat je eigenlijk iets anders zou willen. Maar daar is niet altijd meteen een duidelijk antwoord of concrete oplossing aan gekoppeld.
En dat hoeft ook niet.
Je hoeft niet direct te weten wat je met je leven wilt.
Je hoeft niet ineens een grote beslissing te nemen.
Soms begint het veel eenvoudiger:
weer opmerken wat er in jou gebeurt.
Waarom grote vragen soms juist niet helpen
Als je jezelf lange tijd weinig hebt afgevraagd wat jij wilt, kan de vraag:
“Wat wil ik met mijn leven?”
best groot zijn. Misschien zelfs te groot.
Want waar begin je als je daar geen antwoord op hebt?
Daarom hoeft ontdekken wat je wilt niet te beginnen met een grote levenskeuze.
Het kan ook gaan over kleine dingen.
Wat vind ik prettig?
Waar krijg ik energie van?
Wat kost mij juist veel energie?
Waar voel ik ruimte?
Waar loop ik steeds tegenaan?
Wat mis ik?
Dat soort signalen vertellen samen steeds iets meer over jou. Niet als een stappenplan dat je precies moet volgen, maar als een manier om jezelf opnieuw beter te leren kennen.
En dan is er nog iets: je hoeft niet te kiezen tussen jezelf en anderen
Soms zit er onder het niet weten wat je wilt ook een overtuiging:
“Als ik meer naar mezelf luister, dan laat ik anderen misschien in de steek.”
Maar goed voor jezelf zorgen betekent niet automatisch dat je niet meer om anderen geeft.
Grenzen aangeven betekent niet dat je egoïstisch bent.
Tijd voor jezelf nemen betekent niet dat anderen niet belangrijk zijn.
En kiezen voor iets wat bij jou past, betekent niet dat iedereen om je heen daar altijd blij mee zal zijn.
Er mag ruimte zijn voor jou én voor de ander. Dat kan juist helpen om keuzes te maken die niet alleen gebaseerd zijn op schuldgevoel, verplichting of verwachtingen.
Misschien begint het dus niet met weten wat je wilt
Misschien begint het met jezelf weer serieus nemen.
Niet meteen alles veranderen.
Niet meteen weten waar je naartoe wilt.
Maar erkennen dat jij er ook bent.
Dat jouw behoefte ertoe doet.
Dat jouw energie ertoe doet.
Dat jouw grenzen ertoe doen.
En dat je niet alleen degene bent die zorgt, regelt, helpt en doorgaat.
Daar begint vaak iets te verschuiven.
Niet omdat je ineens alle antwoorden hebt.
Maar omdat je jezelf weer wat beter gaat horen.
Misschien is de vraag niet: “Wat wil ik met mijn leven?”
Misschien is de eerste vraag veel eenvoudiger:
“Waar ben ik mezelf eigenlijk een beetje kwijtgeraakt?”
Wanneer je daar zicht op krijgt, ontstaat er vaak ook meer ruimte om opnieuw te ontdekken wat bij jou past.
Niet wat moet.
Niet wat hoort.
Niet wat anderen van je verwachten.
Maar wat jij belangrijk vindt.
Wil je hier verder mee?
Misschien herken je jezelf in dit verhaal.
Misschien weet je vooral dat je zo niet verder wilt, maar heb je nog geen idee wat daar dan voor in de plaats moet komen.
Daarom heb ik ‘Wat wil ík eigenlijk?’ gemaakt.
7 dagen om weer ruimte te maken voor jezelf
Een laagdrempelig online traject waarin je op een rustige manier onderzoekt wat er bij jou speelt, waar je energie van krijgt, wat je nodig hebt en welke keuzes beter bij jou passen.
Je hoeft daarvoor geen paard te ontmoeten.
Je hoeft ook niet eerst precies te weten wat je wilt.
Je begint gewoon met een klein moment voor jezelf.
Bekijk het online traject ‘Wat wil ík eigenlijk?’
En misschien ontdek je tijdens die zeven dagen dat je behoefte hebt aan meer persoonlijke begeleiding. Dan ben je natuurlijk ook welkom bij Baida Paardencoaching en -therapie.